Nacionalno blago treba sačuvati

6-7-2013 8;23;16 AMProučavajući više od 300 pisanih izvora Branko Novakov Medojević želio je da sazna istoriju svoje porodice. Decenijama je ovaj mašinski inžinjer obilazio biblioteke i arhive i skupljao dragocjene istorijske podatke. Istina ga je interesovala, prava istina, nemoguća istina, istinska istina: o porijeklu, korijenima Medojevića. Čitajući hladne glave i otvorenog srca usput je nailazio, otkrivao i zapisivao još neke istine: porijeklo Špadijera, Ostojića; Petrovića, Krvavaca…Otkrio je istinu o Vlasima od kojih su nastali mnogi narodi i države na Balkanskom poluostrvu.

Decenijsko istraživanje talentovanog inžinjera-inovatora razlikuje se od metoda koje koriste aktuelni istoričari. njegov pristup je naučan, racionalan a pokrenut arhetipskom snagom kolektivno nesvjesnog.

S kojim ciljem je Branko Novakov Medojević pisao ISTORIJU MEDOJEVIĆA? Da oplemeni svoj duh istinom i da animira mlade ljude,da ih inspiriše na istraživačkom putu. Želja da u učenicima i studentima probudi samosvijest, samopoštovanje koji su neophodan temelj za izgradnju jakih, autentičnih ličnosti, nezavisnih intelektualaca – dostojna je izuzetnog poštovanja.

Autor ISTORIJE MEDOJEVIĆA pokušao je i uspio da razbije crnogorsku mitomaniju odraslih muškaraca koji su stasavali u vrijeme samoupravnog socijalizma SFR Jugoslavije, bivše države Srba, Hrvata, Slovenaca, Bosanaca, Makedonaca, Crnogoraca. Naročito se potrudio da razbije mitove o Medojevićima. Saznajemo da su bili kovači u Kotoru i Dubrovniku, trgovci u Kotoru, Baru i Dubrovniku, stočari iznad Budve i Stare Crne Gore i Hercegovine, ratari u okolini Skadarskog jezera. Na Cetinje su došli sa Crnojevićima i područje oko cetinjskog manastira i danas se po njima naziva Medovina. Na koji način su na manastirskom zemljištu i zemljištu Medojevića – Medojevini, građeni dvorci, Biljarda i grad Cetinje, pita se autor knjige. Citiram „Uspomena na izradu mačeva na Medojevini se sačuvala do 1740. godine. U zapisu koji je objavio Dušan Vuksan 1937.godine, u cetinjskim Zapisima, sv.3, ponovo se pojavljuje Pero Jankov Medojević, ovaj put sa brataničinom Jovanom“ Slijedi autorov citat:

“ 1740. mjeseca maja 20. Da jest vjedenije vsakomu človeku, pred kim izide sije pisanije, kako podmiri Pero Medoević svoju bratučedu Jovanu Jovanovu za nje očinstvo, što je dohodi ot oca, ot kuće i baštine. Ona svoje primi i ovu knjigu učini, da zato pomenka nije u vijek. A u to primi Jovana mač ot Pera nje brata Đura za 20 grošah, zašto je Pero drža mač kako svoga brata; mač u 20 groš, a asprom 20 groš, što dade vladika Sava, a dva groša Jovani Pero pokloni, zašto mu ona knjigu učini. I tu biše sjedoci: Vukota Vukosavov, Pero Marinović, Pero Stanojev Poček i Nenoje Vukov Poček. A pisah ja kaluđer Vassilije (kasnije Vladika Vasilije, prim.B.K.) bivši moljen od iste Jovane.“

Autor knjige objašnjeva, malo dalje, da Pero Medojević prodaje mač vladici Savi,  za aspre (turski novac, drugi naziv za akče; jedan groš = 20 aspri) jer se muška loza ovih Medojevića – gasi. Jovana ne nosi mač svojoj kući, nego novac od njegove prodaje i želi da o maču i sudbini brata, oca i stričeva ostane trag.

(izvod iz recenzije urednice PRVE KNJIGE Bosiljke Kankaraš)

Kratki URL: http://zrcalo.me/?p=2230

Objavio dana Jun 7 2013. u kategoriji Književna kritika. Možete pratiti sve u vezi ovog teksta putem RSS 2.0. Ako želite, prokomentarišite ovaj tekst

Ostavi svoj komentar

Photo Gallery

Log in | Administrator SPETROV